Kendi Küçük Sözü Büyük Kadının Hüzünlü Köy Yolculuğu...

Gülhan Teyzemi Kaybettik. Annesinin söylediği gibi "Kendi Küçük Sözü Büyük Kadın" gitti ebedi aleme... Bu hüzünlü sebepten Samsun mağaza ziyaretimden döner dönmez Konya yollarına koyulduk özel arabalarla. İçinde çok da tanımadığım bir aile ve anneme çok benzettiğim Rukiye Ablamla. Hepimizin içinde aynı acı aynı hüzün, sessiz 12 saatlik bir yolculuktu işte... Gülhan Teyzeyi çok severdim ama sevdiğim kadar da kızdığım konu vardı, ama ölüm bütün kötü düşünceleri siliveriyor insanın gönlünden hep iyileri hatırlayıp sadece bundan sonrası için bol bol dua ediyor... Birde yaşarken onun için "ne yapabilirdim de yapmadım" ı sorguluyor insan. Sonra aynı olayın kendi başına geldiğini düşünüyor! Elimizden gelinin en iyisini en hayırlısını hızla ertelemeden yapmayı nasip etsin rabbim...
Birde insan ölümü görünce (hem de en yakınında) birden canını sıkan ufacık ufacık şeyler anlamsızlaşıveriyor. Ne olacak ki, canımızdan kıymetli mi, sıkmasak o güzel canımızı küçücük şeylere, keşke...
Gider ayak Annemle de buluşturdu bizi Annem de Ankara dan geldi. Kucaklaşıp bol bol ağladık (o zamana kadar içimde tutmuşum epey). Gecede birlikte sarılarak uyuduk. Ertesi gün Annemin tüm yazı geçirdiği bahçesine gittik, son mahsullerinden küçücük patlıcanlar küçücük biberler topladık birlikte. Sonra tekrar ayrıldı yollar ben bu sefer dayımlarla İstanbul yollarına annemde Ankara...
Kezban Teyzemin evi...

Boranı nın yapıldığı ot... Daha sonra annemden tarifinide yazıcam

Biber fideleri

Annecim bana biber topluyor.

Dayım ve köy yolları...


Orada bir köy var uzakta...