Kuzen Günü

İlk Şefika ablam geldi İstanbul'a biricik kocasıyla evlenerek (Allah nazarlardan saklasın), sonra Filiz ablam önce üniversiteyi kazandı sonrda evlendi, sonra ben sonra da Müzeyyen evlenip geldi. Kocaman aileden dört kuzen İstanbulda buluştuk, kocaman dedim çünkü babamlar 7 kardeş çocuklar ve eşlerde eklenince 33 kişilik kocaman bir aile oluyoruz (baba anne ile 34). Küçükken yazları köyde toplanırdık, cümbür cemaat, piknikler yapılırdı, tüm ailenin katıldığı oyunlar bile olynanırdı (tüm aile derken sanrım bahsi geçen 34 kişi birlikte hiç olmadık ama diğer akrabalarda katıldığından 34 ü aştığımız eminim çok olmuştur). Bizim köyümüzde doğal bir pınar vardır, hatta kutsal olduğuna inanılır ve içindeki balıklar hiç yenmemiştir, orada toplanırdık en çok. Şefika ablam büyüktü (en büyük halanın kızı)onların kendi aralarındaki konuşmalarını biz küçükler çaktırmadan dinlerdik :), Filiz ablam a özenirdik üniversitede okuyor diye hem o köyün en özel en gözde kızıydı, müzeyyen küçüktü sanki biz büyük gibi onu sahiplenirdik... Bir sürü gülümseten hüzünlendiren anı, şimdi büyümüşüz, hepimiz evlemişiz ve dördümüz aynı şehirdeyiz... Köyden, köy şivesinden, köy yemeklerinden, akrabalardan, aileden, anılardan, gelecekten konuşuyoruz. Bu kocaman şehirde, dünya telaşında koştururken birbirimizi özümüzü kaybetmemek adına ayda en az bir gün toplanmak için zorunlu gün yaptık kendimize. Bu ay bendeydik işte bu günün sofrasından birkaç kare. Tariflerimi daha sonra yazacağım ama genelde Portakal Ağacından :) her zamanki gibi...
Geçmişi unutan onu tekrar yaşamaya mahkumdur ya hani; Rabbim hepimize geçmişi unutmamayı, yaşananlardan ders çıakrıp aynı hataları yapmamayı, her güne birşeyler daha ekleyerek bereketli bir ömür geçirmeyi nasip etsin...